خداحافظی

 

رمضان تمام شد. روز عید فطر فکرهایی در ذهنم بود که فرصت نشد در موردش بنویسم. یک قطعه موسیقی بهانه­ای شد برای نوشتن. 

روز عید فطر به این فکر می­کردم که اگر نبود نماز صبح روز عید، چه غم­انگیز بود چنین روز بزرگی.  اگر عشق مجازی را مدل شبیه سازی شده از عشق حقیقی بدانیم، عید فطر و نماز عید فطر هم یک معیار تمام عیار برای یک خداحافظی عاشقانه است. 

به قول حافظ، «تا نیست غیبتی نبود لذت حضور ».  در بین دوازده ماه، فقط یک ماه برای معاشقه، لذت حضور را بیشتر و بهتر آشکار می­کند.  اما یک ماه معاشقه نیازمند بدرودی عاشقانه­تر است. فقط چنین قنوت­های طولانی و قول و قرارهای محکم، تحمل دوری ممکن می­سازد. همین دو رکعت نماز، وقتی که هنوز چند ساعت از پایان فصل معاشقه نگذشته، مرحمی است بر تمام آزارهای دلتنگی که انتظارت را می­کشد.   

حالا دلتنگم و همایون می­خواند:

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد                    به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

پ. ن:

این قطعه در مراسم سالگرد زنده یاد پرویز مشکاتیان توسط همایون شجریان اجرا شده است. برای اطلاع بیشتر این  لینک را ببینید.

حق - باطل

 

غمی می­خراشد درون دلم را

کسی نیست تا حل کند مشکلم را

کجایید یاران خوبِ صمیمی

به طوفان سپرده کسی حاصلم را

گناه من این است آیا که دستی

عجین کرده با عشق آب و گِلم را

نمی­دانم ای پیر من، بار دیگر

بیا و جدا کن ز حق باطلم را

به دریا زدم دل به امید ساحل

نشانم ده ای ناخدا ساحلم را

به ویرانه ها روی دارم از این رو

که در باد گم کرده ام منزلم را

رویای رنگین

فاطمه راکعی  

بدون عنوان

 

من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم

مهدی اخوان ثالث

 

دهه ی اول شهریور و دهه ی آخر رمضان و تداعی هزار و یک نوازش و آزار

زان سوی او، چندان وفا، زین سوی تو، چندین جفا

 

خیرک الینا نازل و شرنا الیک صاعد

دعای ابوحمزه ثمالی

توضیح: عنوان مصرعی از غزلی از مولانا