تو می دانی که
برای رسیدن به اینجا که ایستاده ام هفت سال بی وقفه تلاش کردم!
و من می دانم که
در همه بن بست ها تنها به یاری تو دل خوش بودم ...
.
.
.
حالا من اینجا همانی هستم که دوست داشتم ...
برای کارهایی برنامه ریزی می کنم که روزی رویایش را در سر می پرواندم
تو می دانی که
که من از اندک بندگان شکرگزار تو نیستم !
و من می دانم که
بیرون آمدنم از این بن بست نیز بدون یاری تو ناممکن است...
باز هم مثل قبل کمکم کن!
ای برده اختیارم تو اختیار مایی من شاخ زعفرانم تو لاله زار مایی
گفتم غمت مرا کشت گفتا چه زهره دارد غم این قدر نداند کآخر تو یار مایی
من باغ و بوستانم سوزیده خزانم باغ مرا بخندان کآخر بهار مایی
گفتا تو چنگ مایی و اندر ترنگ مایی پس چیست زاری تو چون در کنار مایی
گفتم ز هر خیالی درد سر است ما را گفتا ببر سرش را تو ذوالفقار مایی
سر را گرفته بودم یعنی که در خمارم گفت ار چه در خماری نی در خمار مایی
گفتم چو چرخ گردان والله که بی قرارم گفت ار چه بی قراری نی بی قرار مایی
شکرلبش بگفتم لب را گزید یعنی آن راز را نهان کن چون رازدار مایی
ای بلبل سحرگه ما را بپرس گه گه آخر تو هم غریبی هم از دیار مایی
تو مرغ آسمانی نی مرغ خاکدانی تو صید آن جهانی وز مرغزار مایی
از خویش نیست گشته وز دوست هست گشته تو نور کردگاری یا کردگار مایی
از آب و گل بزادی در آتشی فتادی سود و زیان یکی دان چون در قمار مایی
این جا دوی نگنجد این ما و تو چه باشد این هر دو را یکی دان چون در شمار مایی
خاموش کن که دارد هر نکته تو جانی
مسپار جان به هر کس چون جان سپار مایی
شنیدن این عزل امروز صبح در تاکسی اشک ما را در آورد... احتمالا خواننده سالار عقیلی بود! مطمئن نیستم. از دوستانی که خبری از آلبوم این کار در دست دارند تقاضا می شود اطلاع رسانی بفرمایند.
آتشی نمى سوزاند "ابراهیم" را
و دریایى غرق نمی کند "موسى" را
کودکی، مادرش او را به دست موجهاى "نیل" می سپارد
تا برسد به خانه ی فرعونِ تشنه به خونَش
دیگری را برادرانش به چاه مى اندازند
سر از خانه ی عزیز مصر درمی آورد
مکر زلیخا زندانیش می کند
اما عاقبت بر تخت ملک می نشیند
از این "قِصَص" قرآنى هنوز هم نیاموختی ؟!
که اگر همه ی عالم قصد ضرر رساندن به تو را داشته باشند
و خدا نخواهد
نمی توانند
او که یگانه تکیه گاه من و توست !
پس
به "تدبیرش" اعتماد کن
به "حکمتش " دل بسپار
به او "توکل" کن
و به سمت او "قدمی بردار"
تا ده قدم آمدنش به سوى خود را به تماشا بنشینی ...
بعد نوشت:
متن بالا از دوستی به دستم رسید... من که صبحهایم را بی "توکل" به "او" و بی ایمان به "مهربانی اش" آغاز میکنم... دلتنگ کسانی می شودم که تنهایم می گذارند به وقت دلتنگی ها و دلواپسی ها... اینجا ایستاده ام خسته از اینهمه عصیان ... بی آنکه بتوانم قدمی به سویش بردارم... در سیاهچال تنهایی خود نشسته ام شاید سفیر مهربانی او نجاتم دهد از اینهمه سیاهی